Íslendingur í Mósambík

Myndir úr Maganjaferðinni

2007-05-20T15:30:00.000+02:00

Hér koma myndir af ferðalaginu. Fyrsta myndin er af bílnum sem bilaði og sú næsta af bílnum sem þá tók við og hafði ekki pláss fyrir farþega og farangur eins og sjá má. Þá næstu tók ég inn í framsætið og svo aðra á spegilinn og farþegana aftaná og svo loks eina upp á manninn sem sat á þakinu fyrir ofan mig.

Síðan koma nokkrar myndir af brúnni og göngustígnum og sem betur fer var ekki orðið dimmt þegar við komum að brúnni, bara rökkur

Hægvirk tenging

2007-05-19T19:25:00.000+02:00

Ég er búin að vera að reyna að setja inn myndir með ferðasögunni en það gengur ekki. Tengingin hæg í dag og ég nenni ekki að standa í þessu lengur, reyni síðar

2007-05-19T18:57:00.001+02:00

Hér kemur smá ferðasaga frá því að ég fór til Maganja um síðustu helgi sem var auðvitað mikið ævintýri eins og alltaf. Ég var komin til Quelimane upp úr hádegi og var að vona að ég kæmist til Maganja sama dag svo ég þyrfti ekki að leita mér að gistingu. Ekki síst þar sem ég var með stóra ferðatösku fulla af fötum og gjöfum til Eliu og Ducha (munaðarlaus börn sem ég þekki) og annarra sem með þurftu. Maganja er 150 kílómetra frá Quelimane og ég vissi að ferðin yrði aðeins flóknari en venjulega þar sem brú á miðri leið hafði brotnað og nú þurfa rúturnar að skilja mann eftir við ána og önnur rúta að bíða eftir manni hinumegin. Búið er að gera trébrú sem maður getur labbað yfir með dótið sitt.

Um leið og ég kom til Quelimane var ég komin í hæga taktinn sem þar ríkir. Það tók klukkutíma að láta okkur hafa farangurinn og mér var sagt að bílstjórinn á farangursbílnum væri veikur og það hefðir þurft að bera allan farangurinn í afgreiðsluna! Ég hafði áhyggjur af því að síðasti chappann (almennu farartækin) yrði farinn og hringdi í Charlotte sem var í Maganja (önnur stúlkan sem fór þangað í sjálfboðavinnu sem ég hafði milligöngu um). Hún hringdi og lét skila til bílstjórans sem var í Quelimane að það væri ,,branca" (hvít kona) á leiðinni og hann ætti að bíða eftir henni. Bíllinn var enn á staðnum þegar ég kom á rútustöðina og var að verða fullur þannig að við komumst fljótlega af stað. Sætin frammí voru upptekin þannig að ég var ein af fjórum sem troðið var í þriggja manna sæti, bara eins og venjulega. Mér leist hinsvegar ekki á þegar við keyrðum út á veginn því það var eitthvað skrítið hljóð í bílnum og ég velti því fyrir mér hvort hann kæmist alla leið og það hvarflaði að mér að biðja hann um að stoppa og fara frekar á hótel. Hinsvegar hefði það orðið vesen að ná öllum farangrinum mínum út aftur og finna gististað og svo langaði mig ekkert að þurfa að mæta á rútustöðina klukkan 5 morguninn eftir, þannig að ég lét slag standa.

Ferðin gekk vel til Namacurra sem er 80 km frá Maganja en þar bilaði hann og ljóst varð að hann færi ekki lengra. Bílstjórinn hefði auðvitað ekki átt að fara af stað á biluðum bíl og hér vorum við, klukkan orðin rúmlega þrjú og við stopp. Byrjað var að taka farangurinn niður af þakinu og bístjórinn lofaði að reyna að redda öðrum bíl. Allir voru mjög þolinmóðir eins og að þetta væri sjálfsagður hlutur og ég líka þar sem ég er auðvitað vön slíkum uppákomum. Ég fór á bar við hliðina og fékk mér kók og samloku og eftir u.þ.b. klukkutíma birtist lítill pallbíll, með tveimur sætum frammí og palli aftaná. Fólkið stökk til og byrjaði að hlaða öllum farangrinum á pallinn og sjálfu sér með. Ég sagði við bílstjórann að honum dytti væntanlega ekki hug að láta setja mig á þennan pall, ég yrði að fá að sitja í framsætinu. Eftir einhvað spjall sín á milli gáfu þeir sem höfðu verið í framsætinu á rútunni sætið eftir, það hefur stundum kosti að vera hvít kona! Þarna var ein önnur ung stelpa og hún bar sig einnig illa og sagðist ekki treysta sér til að sitja aftan á og henni var troðið inn líka. Að vísu ætluðum við aldrei að geta lokað hurðinni því þetta var eins manns sæti og karlinn sem hafði verið framí var með marga poka af appelsínum og öðru góssi í sætinu. Ég varð líka að taka bæði tölvupakpokann minn og flugfreyjutöskuna með mér þarna inn þar sem ekkert pláss var á pallinum, né þakinu þar sem einn maður sat!! Hin stúlkan sat næst bílstjóranum og varð að setja hægri fótinn hægra megin við gírstöngina þannig að við kæmumst báðar fyrir. Bílstjórinn var hikandi og spurði hvort hún færi þá ekki að halda að hann væri að káfa á henni ef hann ræki sig eitthvað í lærið á henni við gíraskiptin. Þetta var nú samt eina leiðin og við héldum af stað. Bílstjórinn kallaði annað slagið út um gluggann til að fylgjast með hvort allir væru enn aftan á og sagði við okkur að hann vildi nú helst ekki að fólkið dytti af pallinum og yrði því að fara óskaplega hægt. Áður en ég fór upp í bílinn hafði ég spurt hinn bílstjórann a.m.k. þrisvar hvort það væri ALVEG ÖRUGGT að það yrði bíll hinumegin við brúna þegar við kæmum þangað því annars ætlaði ég til baka með honum til Quelimane. Hann sagðist vera búinn að hringja í bílstjórana hinumegin og að þeir myndu bíða eftir okkur þar. Ekki treysti ég nú þessu alveg svo ég hringdi í Charlotte sem talaði við Tarzan sem er nágranni hennar og aðalbílstjórinn. Hann sagði henni að það væru tveir bílar að bíða eftir okkur hinumegin.

Þegar við komum að ánni var að byrja að rökkva sem gerist mjög hratt. Þarna biðu strákar eftir því að bera farangur yfir ána þar sem bjórkassar og önnur aðföng eru flutt á þessum bílum. Einn sem hafði verið með mér í bílnum greip stóru ferðatöskuna mína og bar hana yfir og ég dröslaðist með hitt. Við fórum niður einhvern stíg og ég hraðaði mér til að týna ekki stráknum með farangurinn, síðan tók við smá trébrú og stígur upp hinumegin. Þegar við komum upp á veginn var ljóst að enginn bíll var á staðnum, eins og reyndar burðarstrákarnir voru búnir að segja okkur. Þarna stóð ég ásamt u.þ.b. 20 körlum og 1 konu með a.m.k. 40 kíló af farangri, á moldarvegi uppi í sveit, u.þ.b. 35 kílómetra frá Maganja og það var komið myrkur. Moskítóflugurnar byrjuðu að bíta en ég hafði sett bæði moskítospreyið og vasaljósið mitt í bakpokann og þóttist ansi forsjál. Ég þurfti auðvitað að spreyja á alla viðstadda líka sem fannst þetta mikið nýnæmi. Sem betur fer var símasamband þannig að ég hringdi SOS símtal til Charlotte. Hún komst að því að báðir bílarnir hefðu einhverra hluta vegna ákveðið að fara til baka til Maganja og ég velti því fyrir mér hvernig það yrði að sofa á veginum með öllum körlunum og moskítóflugunum og svo ákváðu viðstaddir að fræða mig um að á þessum árstíma væri mikið af snákum á ferð á nóttunni!!! Ég hafði svosem engar áhyggjur af öryggi mínu en fannst þetta samt ekki þægilegt þar sem ég var með mikið af peningum á mér til að dreifa til ýmissa sem voru búinir að hringja í mig og biðja um aðstoð. Charlotte lofaði að redda þessu og labbaði heim til Tarzans bílstjóra. Hann var hinsvegar ekkert spenntur fyrir að sækja okkur, sagði að nú væri komið kvöld og við yrðum þá að borga honum 1800 meticais (um 5000) íslenskar krónur. Ég fór og tilkynnti þetta og sagði að við yrðum að koma þessu á hreint áður en að maðurinn kæmi. Annars sá ég fram á að það myndi taka alla nóttina að rífast við hann þegar hann kæmi á staðinn. Þetta var skipulagt og bíllinn kom á staðinn og annan klukkutíma tók að koma farangrinum upp á þak og rífast yfir tveimur bjórum sem höfðu duttið af þakinu. Eigandinn vildi fá þetta borgað af bílstjóranum en það gekk treglega. Jæja við vorum komin til Maganja um 10 um kvöldið þannig að allt fór þetta vel. Ég gisti í húsinu þeirra Charlotte og Stebbu en aðalmarkmiðið með ferðinni var að hjálpa Charlotte við afhendinguna á húsinu. Hún og Stebba stofnuðu stúlknaklúbb og planið var að húsið yrði fyrir klúbbinn. Hinsvegar var enginn á staðnum sem gat haldið áfram með verkefnið og þær ákváðu því að afhenda samtökum húsið sem eru einskonar regnhlífarsamtök fyrir ýmis samtök í Maganja. Þannig geta samtökin haldið fundi og notað húsið og þær voru búnar að koma upp litlu bókasafni fyrir staðinn.

Tíminn leið ansi hratt, ég fór og skoðaði húsið mitt sem er úr leirsteinum og með stráþaki. Þetta er ábyggilega um 30-40 fermetra hús þannig að nú getur enginn sagt að ég eigi ekki húsnæði yfir höfuðið, þó að ég hafi reyndar keypt húsið til að konurnar sem ég bjó hjá í rannsókninni gætu flutt. Ég vildi samt hafa þetta á mínu nafni þannig að ekki skapaðist einhver öfund út í þær og þannig að þeim dytti ekki í hug að selja þetta aftur einn daginn á hálfvirði! Ég er líka stoltur eigandi mangótrés, bananatrés og tveggja appelsínutrjáa. Marta nafna mín grét eins og venjulega þegar hún sér mig en var nú samt ekki eins hrædd við mig og seinast enda er hún orðin eins og hálfs árs. Það var síðan biðlisti af fólki sem þurfti að ræða við mig, yfirleitt um ýmis vandamál eins og að eiga ekki peninga til að láta búa til persónuskilríki, sem þýðir að fólk fær ekki að taka próf í skólanum. Svo þurfti að koma til skila öllum fötunum og góssinu og helst í myrkri þannig að enginn yrði öfundsjúkur. Þetta tókst nú á endanum og ég keypti líka stílabækur fyrir munaðarleysingjasamtökin sem Rogerio kennari stofnaði og hefur milligöngu um. Hann kom á fundi með mér og nemendunum sem við létum sauma skólabúninga á. Við erum semsagt Reynir tölvumaður og vinnufélagar hans sem sendu mér 50 000 krónur fyrr á árinu. Ég tók líka megnið af þessum peningum sem ég var að útbýtta núna úr þeim sjóði en hugsanlega tek ég eitthvað úr Gerum gott sjóðnum líka, ég á eftir að taka þetta saman.

Charlotte hélt svo svaka kveðjuveislu. Á sunnudeginum bauð hún trommu og danshópi sem hélt heilmikla sýningu og þangað mættu nágrannarnir og eitthvað af þeim sem ég þekkti líka. Seinasta kvöldið var svo eldaður heilmikill kvöldverður og dansað kuduro sem er tónlist frá Angola sem krakkarnir elska. Ég útvegaði mér þá tónlist meðan ég bjó í Maganja og var búin að skrifa tvo diska þar sem ég vissi að fólk á almennt ekki þessa tónlist í Maganja. Það var hefð fyrir því í hverfinu mínu í gamla daga að kaupa batterí um helgar í ferðageislaspilarann sem Helgi og Halldóra komu með og spila kuduro og svo mættu krakkarnir í hverfinu og dönsuðu. Þetta vissu nágrannakrakkar Charlotte og voru alltaf að spyrja mig hvenær við myndum dansa Kuduro. Þannig að við fengum lánaðar svaka græjur hjá nágranna hennar og það var slegið upp heilmiklu diskói og dansað langt fram á kvöld.

Svo var stöðugur straumur af konunum úr gamla hverfinu mínu sem komu til að færa mér hrísgrjón og jarðhnetur af akrinum sínum og einnig fékk ég bæði önd og hana og maður sem ég þekki lítið birtist með lítinn grís! Ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið þegar hann birtist á hjóli og hafði bundið saman hanann á löppunum og hengt á stýrið. Síðan var eitthvað lifandi á bögglaberanum, vafið inn í klæði sem barðist um og gaf frá sér torkennileg hljóð. Það kom semsagt í ljós að þetta var grís. Ég vissi ekki hvernig ég gæti afþakkað hann án þess að vera móðgandi svo ég sagði manninum að ég gæti hvergi alið hann og þá sagðist hann ætla að ala hann sjálfur og láta mig hafa hann seinna. Ég vona að hann sitji nú ekki uppi með grísinn og mikinn kostnað við eldið. Hann færði mér líka jarðhnetur og ég vissi bara ekkert hvað ég átti að segja því þetta var maður sem ég hef aldrei hjálpað neitt eða gert neitt fyrir. Það kom líka kona til mín síðasta daginn og vildi gefa mér hænu til að taka með mér til Mapútó og ég bað hana um að geyma hana frekar og bjóða mér í mat næst þegar ég kæmi. Charlotte hélt kveðjuveislu fyrir vini sína og ég bauð fjölskyldunni sem ég bjó hjá og þær komu með hænu og öndin mín og haninn voru étin og brögðuðust vel og fóru vel í maga. Þar sem ég er úr sveit líð ég engar sálarkvalir þó dýrin gisti í garðinum og ég sjái þau vappa um þar og fái þau á diskinn næsta dag. Charlotte hafði samvisksbit að drepa þau en svo hafði haninn byrjað að gala mjög snemma og vakið hana um morguninn og öndin drullað og útbíað alla stéttina svo samviskubitið hvarf.

Jæja það er búið að vera gestkvæmt undanfarið, Mónika vinkona mín fór í gær og nú var að lenda fyrrum samstarfsmaður minn frá Nhamatanda og annar sem var kennarinn minn í DNS í gamla daga. Þeir búa nú samt ekki hjá mér þar sem þeir eru þrír og voru að koma að vinna í verkefni. Ég ætla nú samt að skreppa á ,,Costa de Sol" veitingahúsið og hitta þá núna og fá mér rækjur og humar og smokkfisk og fleira nammi namm.

Knús til allra.

Marta svarta í Afríku

Slappleiki

2007-04-26T09:51:00.000+02:00

Ég var heima í gær því í fyrrakvöld veiktist ég allt í einu. Ég hafði að vísu verið slöpp og orkulaus allan daginn í vinnunni en um kvöldmatarleytið áttaði ég mig á að ég væri veik þegar mig bauð við baunaréttinum hennar Aidu og hrísgrjónunum frá Maganja. Ef ég missi matarlystina er það óyggjandi vísbending um að ég sé ekki heil heilsu ;-) Ég eyddi svo kvöldinu, nóttunni og gærdeginum í tíðar klósettferðir en nú er þetta sem betur fer gengið yfir. Mér datt auðvitað í hug að ég gæti verið með malaríu þar sem niðurganginum fylgdi smávegis hiti, beinverkir og almennur slappleiki. Ég nennti hinsvegar alls ekki á heilsugæslustöðina og sem betur fer eru til heimapróf til að athuga hvort maður sé með malaríu. Maður þarf að vísu að stinga sig í puttann og ná úr sér nokkrum blóðdropum og mér hættir til að stinga of laust og þurfa að endurtaka leikinn nokkrum sinnum. Í þetta sinn bauð Charlotte sig fram til verksins, hún er að vinna í smá verkefni hjá okkur núna og býr hjá mér. Prófið var neikvætt og leiðbeiningarnar segja að það sé 99% marktækt svo ég ákvað að sjá til hvort mér batnaði ekki. Ég svaf mest allan daginn þar sem hvorki sjónvarp né lestur höfðuðu til mín. Það vildi þannig til að ég átti tvö Prins póló sem Monika vinkona mín hafði keypt í Póllandi og sent mér. Prins póló og kók eru það besta fyrir minn maga ef hann er eitthvað að ybba sig. Um kvöldmatarleytið var mér farið að líða betur svo ég setti í Prison Break spóluna sem Magga sendi mér með Fjólu. Hún var búin að taka upp þá þætti sem ég hafði ekki séð. Eftir að ég kláraði þá svaf ég á mínu græna og ákvað svo að drífa mig í vinnuna og vinna í hálfsárs skýrslunni. Ekki meira um það að segja.

Vörðurinn minn

2007-04-24T10:04:00.000+02:00

Ég verð að færa nýjustu fréttir af verðinum mínum sem ég bloggaði um í desember. Konan hans átti að fara í uppskurð í febrúar en þá hafði hún komið margsinnis í nærfellt ár og alltaf verið vísað frá. Þegar hún svo kom í febrúar var tekin blóðprufa og henni sagt að því miður gæti hún ekki farið í uppskurðinn því hún væri of blóðlítil. Hún fékk fyrirmæli um að borða járnríka fæðu, drekka ávaxtasafa o.s.frv. Þetta olli verðinum miklu hugarangri þar sem hann hefur innan við 6000 íslenskar krónur í mánaðarlaun og ferna af ávaxtasafa kostar um 100 íslenskar krónur. Áður en að því kom að hún kæmist aftur í blóðprufu varð hún mjög veik og yngri systir hennar sem hafði hugsað um hana á daginn stakk af um nótt. Hún trúði því víst að systir hennar væri að deyja og ef hún væri viðstödd þegar hún dæi þá veiktist hún líka. Þetta kom sér mjög illa þar sem vörðurinn vinnur á 12 tíma vöktum og nú var enginn til að hugsa um konuna sem þurfti að mata og þrífa rúmliggjandi. Fljótlega eftir þetta varð konan svo veik að hann fór með hana á sjúkrahús og hún lést svo í mars. Ég verð að viðurkenna að á tímabili var ég farin að forðast að hitta vörðinn og laumaðist stundum upp með lyftunni í kjallaranum, þegar ég vissi af honum á vakt uppi. Þegar maður býr í landi eins og Mósambík lærir maður að brynja sig upp að ákveðnu marki fyrir erfiðleikunum og fátæktinni en þegar að þeir taka á sig persónulega mynd geta svona sögur ekki annað en haft áhrif á mann. Aumingja vörðurinn er búinn að vera mjög sorgmæddur síðan að konan dó. Hann er ósáttur við starfsfólk spítalans og kennir þeim um, hann telur að hægt hefði verið að bjarga konunni ef hún hefði fengið læknismeðferð fyrir ári þegar æxlið eða hvað þetta var fór að hrjá hana. Svo sagði hann að það væri alveg skelfilegt að eftir allan kostnaðinn við að reyna að lækna hana þá hefði hún bara dáið. Nú er hann búinn að fyrirframgreiðslu af laununum til að standa straum af jarðarförinni og öðrum kostnaði. Á föstudaginn sagði hann mér að hann væri að fara með yngstu börnin fjögur til Inhambane héraðs (um 500 km í norðurátt) til að skilja þau eftir hjá foreldrum sínum. Hann sagðist ekki geta hugsað um þau einn. Í morgun hóaði hann í mig og sagði mér að nú væru þau komin til foreldra sinna en að hann þyrfti að senda þeim peninga fyrir mat og öðrum nauðsynjum. Þau væru vön að drekka te í Mapútó og þyrftu áfram að drekka te. Þetta var svona dulbúin beiðni um fjárhagsaðstoð. Oft er það þannig að ef maður hjálpar einhverjum þá komast þeir í einskonar áskrift hjá manni. Ég er alveg til í að halda áfram að rétta að honum aur af og til en það skrítna er að þegar hann var í fríi vegna jarðarfararinnar sagði annar vörður mér að hann hefði ekki átt nein börn með þessari konu. Sá vörður sagði mér að hann hefði gifst þessari og hefði svo þurft að ná sér í aðra konu þar sem þessi gat ekki átt börn. Þannig að nú velti ég því fyrir mér hvort hinn vörðurinn hafi misskilið hann svona hrapalega eða hvort vörðurinn minn blessaður hafi fundið þessi börn sín upp til að drýgja tekjurnar aðeins ;-) Hann veit eflaust að fátt er líklegra til að höfða til manngæsku hvítrar konu og losa um pyngjuna hjá henni en sveltandi börn. Ég trúi því nú samt ekki alveg upp á hann.

Landakort

2007-04-24T09:56:00.000+02:00

Ég rakst á bloggið hennar Þóru og landakortið hennar og varð auðvitað að fylla inn mitt landakort og skella inn á bloggsíðuna.

Vefsíðan segir að ég hafi heimsótt 50 lönd sem séu 22% af löndum heimsins. Mér finnst það svosem ágæt frammistaða miðað við að ég var orðin 16 ára þegar ég fór fyrst til útlanda. Ég tel að sjálfsögðu ekki með lönd, þar sem ég hef millilent og ekki farið út úr flugstöpinni, forsendan er að maður hafi varið lágmark nokkrum klukkustundum í landinu. Styrsta stoppið átti ég í Færeyjum. Ég kom þar að morgni dags á leið til Danmerkur. Stoppið var samt nógu langt til að ég og ferðafélagar mínir náðum að kynnast ákaflega elskulegum Færeyingi og þiggja morgunkaffi í bátnum hans. Þannig að það telst með.

Galdralækningar

2006-12-15T09:52:00.000+02:00

Auglýsing í Noticias ,,Mogga" Mósambík þann 15.12.2006 (í lauslegri þýðingu minni)

Hefðbundinn læknir, Dr. Khani Olho frá Austur-Afríku

Fæst við sjúkdóma og vandamál: getuleysi, astma, sykursýki, ofnæmi, ófrjósemi, kláða, bakverki, bólgur í fótum, að vera elskuð eða elskaður (hann getur gert fólk ástfangið af einhverjum eftir pöntun), bólur og útbrot, kalla á fjarlæga ættingja (ef einhver hefur flutt langt í burtu og ekki sést síðan getur hann látið þá koma) og svo framvegis. Tek fólk í tíma á Av. 24. de Julho á horninu á.........

Hér trúa allir á hefðbundnar lækningar en þetta er í fyrsta skipti sem ég sé svona auglýsingu í blaði. Það sem mér finnst athyglisvert er að hann minnist ekki á alnæmi en segir ,,og svo framvegis." Alnæmi er vaxandi vandamál í landinu og algengt er að fólk eyði stórum fjárhæðum í galdralækna sem segjast geta læknað ýmsa fylgikvilla alnæmis. Ég þekki til dæmis alnæmisveika konu sem hefur þjáðst af nokkrum þeim kvillum sem lýst er að ofan, svo sem útbrotum, kláða, bólgum í fótum og bakverk.

Að kaupa blóð

2006-12-15T09:03:00.000+02:00

Í gær beið mín bréf undir útidyrahurðinni minni þegar ég kom á fætur. Það var frá einum af vörðunum í blokkinni þar sem ég bý og var hann að biðja mig um að lána sér u.þ.b. 2100 íslenskar krónur til að kaupa blóð handa konunni sinni. Þetta eru 38% af mánaðarlaununum hans sem eru u.þ.b. 5400 krónur. Ég spjalla oft við vörðinn og vissi því að konan hans þarf lífsnauðsynlega á aðgerð að halda og er búin að vera á biðlista síðan í mars. Ástæðan fyrir að hann bað mig er líklega sú að ég hef stundum rétt honum nokkra hundraðkalla til að kaupa vítamín sem honum var sagt að kaupa handa konunni.Aðgerðinni hefur verið frestað hvað eftir annað en er nú ráðgerð í janúar. Þetta er ríkissjúkrahús sem er eini kostur flestra landsmanna og á að gefa þeim sem á þurfa að halda ókeypis eða mjög ódýra hjálp. Þeir sem geta borgað eins og ég hafa hinsvegar aðgang að allt annarri þjónustu og einhvernveginn virðast þeir vera nógu margir til þess að engin þjónusta er eftir handa hinum. Verðinum var sagt að koma með einhverja á sjúkrahúsið sem gætu gefið blóð fyrir aðgerðina þar sem ekki væri til blóð á sjúkrahúsinu!!! Hann var búinn að tala við ættingjana en þeir gátu ekki gefið blóð. Með því að borga þessar 2100 krónur var hinsvegar hægt að fá blóðið sem ekki var til.
Þetta fyrirbæri, spilling, er það sem ég á erfiðast með að sætta mig við hér í Mósambík. Spilling er ekki bara mútuþægni starfsmanna og stjórnmálamanna á hærri stigum þjóðfélagsins. Hún finnst líka hjá lögreglunni, í skólum og á sjúkrahúsum. Stjórnvöld reka mikinn áróður gegn spillingu og manni er sagt að hún sé á undanhaldi en hún er samt sem áður áþreifanlegt fyrirbæri sem verður að breytast til að landið geti þróast. Til þess þarf að verða hugarfarsbreyting og hún verður ekki á einum degi. Það sem mér finnst ég geta gert sem einstaklingur er að neita að taka þátt með því að múta sjálf ekki fólki til að auðvelda mér lífið. Ég hef tvisvar verið stoppuð af lögreglunni fyrir smávægilegar yfirsjónir og mér hefur verið sagt að ég þurfi að fara á lögreglustöðina að borga sekt en hægt sé að leysa málið á staðnum. Í bæði skiptin stóð ég fast á því að fara á lögreglustöðina og borga sektina og í báðum tilfellum var mér þá sleppt. Þetta kostaði að vísu nokkuð þref og tíma og margir nenna því miður ekki að standa í því og taka bara upp veskið og borga. Einu sinni kom líka til mín maður sem var lengi búinn að vera í atvinnuleit og bað mig um að láta sig hafa 1500 krónur svo hann gæti ,,keypt" sér starf. Starfsmaður í einhverju fyrirtæki ætlaði að ráða hann ef hann borgaði honum þessa upphæð. Ég neitaði þessu og sagði honum að ég gæti ekki tekið þátt í slíkum mútum. Ekki gat ég þó sagt verðinum að hann yrði að neita að borga blóðið, þar er hreinlega um líf eða dauða konunnar hans að tefla. Svo ég varð að láta prinsippið víkja og hjálpa manninum.

Á sama tíma og vörðurinn minn stendur í því að reyna að útvega blóð svo hægt sé að bjarga lífi konunnar hans er mitt helsta vandamál að finna jólagjafir handa fjölskyldunni á Íslandi. Spurningin er ekki hvort ég geti fundið eitthvað sem fólk vantar, það eiga jú allir flest það sem þá vanhagar um. Spurningin er hvort ég finni eitthvað sem fólk hafi ánægju af og komi fyrir heima hjá sér. Ég lifi semsagt í tveimur mjög ólíkum heimum.

2006-12-05T16:28:00.000+02:00

Jæja nú er spennandi að sjá hvað gerist. Við Þóra erum að reyna að setja inn athugasemdatæknina.

Hjálp óskast við bloggsíðustillingar

2006-12-04T14:42:00.000+02:00

Ég veit ekki hvernig ég fór að því en einhvernveginn tókst mér að slökkva á athugasemdamöguleikanum. Þetta hefur greinilega virkað í byrjun en ég breytt einhverju. Ég er búin að skoða stillingarnar og get ekki betur séð en að allt eigi að vera í lagi en ekki er hægt að skrifa athugasemd við færslur. Getur einhver snillingur sagt mér hvað ég á að gera (skrifað athugasemd í dagbókina hún er a.m.k. enn opin)

Í sól og sumaryl

2006-12-03T08:41:00.000+02:00

Ég vaknaði við símann klukkan sjö. Það var Helgi bróðir að athuga hvort ég hefði nokkuð verið að reyna að ná í hann úr einhverju öðru númeri en mínu. Það hafði verið hringt tvisvar í hann í nótt úr mósambísku númeri. Ég kannaðist ekkert við það þar sem ég svaf vært á mínu græna eyra í alla nótt. Einhver hefur fengið númerið hans í fyrra þegar hann var í heimsókn og hefur dottið í hug að gefa honum bíp og ekkert spáð í hvaða tími sólarhringsins væri. Bíp er annars óþolandi fyrirbæri hér í Mósambík. Þegar fólk á ekki næga inneign til að hringja þá annað hvort sendir það manni skilaboð sem segja ,,viltu hringja í mig" eða hringir einu sinni og skellir svo á. Aragrúi manns í Maganja hefur númerið mitt og íbúar í einu fátækasta héraði heims eiga auðvitað aldrei inneign. Svo eru það hinir sem eiga næga inneign til að hringja í vini sína en finnst sjálfsagt að spara innistæðuna þegar þeir vilja tala við ríka hvíta konu sem vinnur fyrir erlenda stofnun. Sumir sem ég þekki finnst þetta óþolandi og hringja einfaldlega ekki til baka og segja að ef einhver vilji tala við þá sé lágmark að þeir borgi símtalið. Ég hef hinsvegar alltaf áhyggjur af að kannski sé þetta Jamia sem ég bjó hjá í fyrra að reyna að ná í mig og vanti einhverja aðstoð. Marta litla hefur verið veik og Jamia segir að hún fái flogaveikisköst. Jamia á ekki síma og fær hina og þessa lánaða til að senda mér bíp. Svo eru það Nico og Victo, bræðurnir tveir sem ég er að styrkja í skóla. Þeir búa á mismunandi stöðum og hringja oft í mig en eiga hvorki síma né inneign. Þannig að ég er alltaf í viðbragðsstöðu. Ég fæ nokkur bíp frá hinum og þessum í hverri viku og sérstaklega um helgar. Þannig að ég ákvað að taka hringinguna af símanum mínum í gær til að geta einbeitt mér að skrifunum.
Nú er örugglega einhver að reyna að senda Helga bíp og gerir sér enga grein fyrir hversu dýrt það er að hringja frá Íslandi í farsíma í Mósambík.

Þar sem ég sofnaði út frá skrifunum um miðnætti í gær var ég orðin útsofin og fór á fætur eftir símhringinguna og fram í stofu. Þar var glaðasólskin og ég ákvað að fara aðeins í sólbað út á svalir. Franklín kom til baka frá Íslandi í gær og Ella konan hans kom með honum. Hún sagði að ég yrði að fá smá lit áður en ég færi heim um jólin. Ekki vil ég nú að fjölskyldan skammist sín fyrir mig sökum fölleika svo ég ákvað að skella mér í smá sólbað með uppkastið að kaflanum en um áttaleytið var mér orðið svo heitt að ég flúði aftur inn í loftkælda svefnherbergið mitt. Það er svalara af því að það er hinumegin í húsinu. Það er semsagt komið sumar og mamma væri betur komin hingað á svalirnar til mín. Jæja best að fara að skrifa áfram með smjörið, upp með fjörið.

sjálfsvorkunn og sérréttindi

2006-12-02T13:28:00.000+02:00

Þegar ég vaknaði klukkan 8 í morgun þjáðist ég af sjálfsvorkunn. Á meðan að Þóra, Nína, Kjartan og börn eru í skemmtiferð í Svasílandi og Jói Þ í Nelspruitferð ,,þarf" ég að skrifa aðferðafræðikafla í doktorsritgerð. Ég geri mér grein fyrir að þetta er algerlega sjálfskapað víti en það gerir það engu skárra. Svo ég snéri mér á hina hliðina og tókst að forða mér frá skrifunum til 10 þegar ég gat ekki sofið lengur. Þá fór ég á fætur og fram í stofu, fékk mér ávaxtasalat og kveikti á CNN. Aldrei þessu vant voru hvorki niðurdrepandi fréttir af Írak né Palestínu. Þar sem alnæmisdagurinn var í gær voru fréttirnar helgaðar alnæmisvandanum sem er auðvitað eitthvað sem ég þekki mjög vel af því að stunda rannsóknir og störf í Mósambík síðustu tvö ár. Síðan kom heldur meira upplífgandi þáttur um Brasilíu og framleiðslu á lífrænu eldsneyti en vinur minn í UEA var einmitt þar við rannsóknir í fyrra. Þar sem CNN hefur óþolandi magn af auglýsingum inni í þáttum eins og Ameríkana er siður þá náði ég að eyða dálitlum tíma á netinu um leið og ég horfði. Kallast það ekki ,,multitasking!" Jæja þar sem ég sat og vorkenndi mér mundi ég eftir hvað það var sem kom mér í skriftarstuð um síðustu helgi. Þá var ég í sömu aðstöðu þegar Jói Þ. hringdi í mig og sannfærði mig um gildi þess að fara út úr húsi og borða góðan hádegismat. Svo ég ákvað að labba út á Mundos sem er veitingastaður um 5 mínútna labb frá blokkinni minni. Ég tók af mér alla skartgripi og skildi símann eftir heima þar sem ég fékk tölvupóst í gær sem sagði frá því að tveir Danir hefðu nýlega lent í vopnuðu ráni um hábjartan dag. Desember er glæpamánuðurinn í Mapútó. Ég hef heyrt tvær höfuðskýringar á því 1) Fátæka og atvinnulausa langar líka til að halda upp á jólin, 2) Þetta er sá mánuður sem mest fjármagn er í umferð þar sem launþegar fá margir jólabónus. Þar af leiðandi er meiri markaður fyrir alls kyns góss og þar af leiðandi auðveldara að losna við ránsfeng. Hvað um það nú mega fjölskyldumeðlimir og vinir á Íslandi ekki fyllast ótta því ég tel Mapútó þrátt fyrir allt vera tiltölulega örugga borg. Ég hef nánast aldrei á tilfinningunni hér að ég sé stödd í einhverjum skuggalegum aðstæðum. Reyndar er ég nánast alltaf í vinnunni eða heima að læra og keyri á milli þessara staða í traustum bíl! Allavegana sá ég engar vafasamar persónur á leiðinni til Mundos, bara einn betlara og u.þ.b. 10 sölumenn með ýmsan varning. Mundos er rekinn af Suður-Afríkönum og er mjög vinsæll staður, sérstaklega af útlendingum. Þar fæst besta pitsan í bænum, quatro staggione með ætisþislum og öðru góðgæti sem ég borða aldrei endranær. Ég hámaði í mig eina slíka á meðan ég las nýjasta uppkastið af kaflanum mínum og fannst mér lesturinn mun skemmtilegri en endranær. Svo fylgdist ég auðvitað aðeins með fólkinu í kring, á næsta borði var t.d. mjög ástfangið par sem er sjaldséð sjón hér. Ég dró þá ályktun að stúlkan væri hér við störf eða í námi og að kærastinn hefði komið í heimsókn. Þetta ályktaði ég út frá því að hún var svona Mapútóbrún, þ.e. fölbrún en kærastinn var glær í gegn. Maður er Mapútóbrúnn þegar maður eyðir mestum tíma inni í húsi við vinnu en fær samt lit af því að skreppa á ströndina eða í sund um helgar eða sitja aðeins úti við eftir vinnu. Þar sem ég sat þarna og hámaði í mig pitsu og kók og drakk kaffi; veitingar sem kostuðu 900 krónur eða 2/3 af lágmarkslaunum í landinu gat ég ekki annað en hugsað um hversu lánsöm ég er að vera Vesturlandabúi og hafa heilsu, menntun og vinnu og flesta mína ættingja og vini á lífi og að ég skuli hafa fengið tækifæri til að ferðast og gera það sem mér finnst skemmtilegt og vinna við það sem ég hef áhuga á. Nú ætla ég að setjast með tölvuna og kaflauppkastið út á svalir og vera dugleg og hætta að vorkenna mér þó ég þurfi að leggja eitthvað á mig við að skrifa ritgerð að eigin vali (ég er auðvitað með birgðir af súkkulaði og kóki til að grípa til þegar pitsan fer að sjatna í belgnum).

Er á lífi

2006-11-29T09:20:00.000+02:00

Þrátt fyrir minn góða ásetning að skrifa reglulega á bloggið eru nú allt í einu liðnir næstum tveir mánuðir síðan síðast. Ég er ekki alveg að fatta að skrifa lítið í einu og skrifa oft. Það er helst í fréttum að Bjarni bróðir og sveitin hans tóku sig til og unnu stórt bridsmót í Bandaríkjunum um daginn. Ég er mjög stolt af honum. Héðan er líka allt gott að frétta og farið að styttast í að ég komi heim um jólin. Það er fámennt á skrifstofunni eins og er tveir af starfsmönnunum staddir á Íslandi og þrír af starfsfólkinu hér í sumarfríi. Já hér er sumar í desember og starfsfólk í fríum og börn í skólaleyfum. Það er auðvitað nóg að gera eins og endranær, í vinnunni þarf að koma öllu til skila sem lofað var á þessu ári og búa til áætlanir fyrir næsta ár. Svo er ég búin að lofa að senda aðferðarfræðikaflann í ritgerðinni minni áður en ég fer heim því ég ætla að nota ferðina og fara aðeins til Norwich og hitta leiðbeinendurna mína. Þannig að ég hendist heim eftir vinnu og sest við ritgerðarskrif. Verðirnir í blokkinni minni halda ábyggilega að ég sé veik á geði því um helgar sit ég við og leyfi mér ekki að fara út. Einn þeirra sagði við mig á mánudaginn ,,og þú fórst ekkert út í gær" þeim finnst þetta greinilega mjög undarleg hegðun. Að vísu bjargaði Jói Þorsteins mér alveg á sunnudaginn þegar ég var að verða þunglynd á skrifunum. Hann hringdi í mig og bauð mér út að borða í hádeginu og við fórum á skemmtilegan stað með útsýn yfir Mapútóflóa og borðuðum saltfiskrétt í eldföstu móti. Eftir góðan mat og einn bjór gekk miklu betur að skrifa. Ég mæli ekki með því að fólk sé í fullri vinnu og að skrifa doktorsritgerð :-(
Ég fór eina dagsferð til Nelspruit í Suður-Afríku að kaupa ýmislegt sem vantaði. Þóra og Jói Þ. þurftu líka að fara þar sem við vorum að fara með bíl í viðgerð. Jæja ég er að stelast í vinnunni og þarf að gera margt í dag. Kannski ég geti notað bloggið sem aðgerðarflótta frá ritgerðinni fram að heimferð.
Knús,
Marta

Sjálfboðaliðar og stelpukvöld

2006-10-04T10:03:00.000+02:00

Eins og ég var búin að segja frá eru tvær ungar stúlkur komnar hingað út. Þær langar að læra eitthvað tengt þróunarhjálp og ákváðu að skella sér hingað og bjóða fram starfskrafta sína í sjálfboðavinnu. Þar sem það kostar oft töluverða peninga að fara í gegn um sjálfboðaliðamtök þá ákváðu þær að stökkva bara út í djúpu laugina og koma á eigin vegum. Þar sem ÞSSÍ er að vinna með kvenna og félagsmálaráðuneytinu og ég er búin að vera að skoða munaðarleysingjaheimili þá spurði ég yfirmanneskjuna hvort hún vissi um einhvern sem þyrfti á hjálp að halda. Hún sagði að það vantaði alltaf aðstoð á heimilunum og við fórum að heimsækja 1. maí barnaheimilið í gær. Þetta er heimilið sem við Þóra völdum til að styrkja með hluta af peningunum úr Gerum Gott söfnuninni (sjá www.123.is/gott krækjuna hér til hliðar). Við hittum ungan Þjóðverja sem er búinn að vera þarna í tvo mánuði og hann sagðist aðallega vera að leika við elstu börnin sem eru 4-5 ára. Svo er annar sjálfboðaliði þarna sem hjálpar til við ungabörnin. Þar sem þarna er mikið af börnum vantar upp á að starfsfólkið geti sinnt félagslegum þörfum barnanna og gefið sér tíma til að örva þau með því að taka þau upp úr vöggunum og knúsa þau aðeins.
Stefanía er líka búin að heimsækja heimili fyrir börn með alnæmi sem er rekið af
nunnum. Mér finnst þetta frábært framtak hjá Stefaníu og Charlotte og þeirra framlag á örugglega eftir að koma að gagni. Jafnframt á þetta eftir að verða ómetanleg reynsla fyrirþær. Það er greinilega einhver mjög jákvæð bylgja í gangi á Íslandi og mikill hlýhugur til Mósambík, fyrst var það Gerum gott söfnunin og svo eru allt í einu mættir tveir sjálfboðaliðar á svæðið. Enda er Mósambík frábært land og ekki veitir af allri mögulegri aðstoð.

Ég bauð svo stelpunum í mat í gærkvöld og Þóru með. Íslendinganýlendan er orðin svo fjölmenn að ég ákvað að skilja hina útundan í bili. Það er svosem ekki vandi að bjóða í mat þegar maður hefur húshjálp sem er góður kokkur. Aida eldaði kjúkling og hrísgrjón, bjó til salat, steikti franskar og útbjó rækjur til steikingar. Rækjur eru ein af auðlindum landsins og ég er að tala um stórar rækjur sem líkjast humrinum heima. Hún kryddar þær með hvítlauk og sítrónu og salti og svo marinerast þetta í ísskápnum í nokkra tíma. Ég þarf svo ekki að gera annað en að steikja þetta á pönnu. Að vísu luma ég á einu bragði sem ég lærði af Elsu portúgölskukennara en það er að hella eins og hálfri flösku af bjór á pönnuna þegar þær eru orðnar steiktar og láta þær sjóða aðeins í bjórnum. Ég mæli eindregið með þessu. Svo átti ég grænmeti niðursaxað og þurfti ekki annað en að snöggsteikja það á pönnu og komin var þessi dýrindismáltíð.

Eftir matinn settumst við út á svalir og horfðum á eldingar!!! Það er að koma sumar og þar með rigning og henni fylgja oft þrumur og eldingar og það er stórkostlegt að sitja og horfa út á hafið og náttúrulega flugeldasýningu.

Nú er ég komin upp í vinnu. Það er almennur frídagur hér því 4. október er dagurinn sem skrifað var undir friðaryfirlýsinguna sem batt endi á borgarastyrjöldina 1992. Það er því ágætt tækifæri til að sitja í ró og næði, án ónæðis frá síma og erindum og skrifa skýrslur.

Bless í bili

mánudagskvöld í Maputo

2006-10-02T20:34:00.000+02:00

Önnur vika liðin ég veit ekki alveg hvert þær fara en þær hverfa hjá með stigvaxandi hraða. Ég sit í stofusófanum og skrifa á meðan það er auglýsingahlé á Prison Break. Það er verið að sýna fyrsta þátt í fyrstu seríu og ég ákvað að horfa þar sem ég hef heyrt að þetta séu góðir þættir. Mánudagar og fimmtudagar eru framhaldsþáttakvöldin mín en ég ætla reyndar að læra aðeins eftir þáttinn.

Ég er rosa ánægð með alla sem skrifuðu í gestabókina og nú verð ég víst að vera dugleg að skrifa þannig að fólk nenni að fylgjast með síðunni. Ég var mikið að vinna í síðustu viku því við héldum þriggja daga vinnustofu með kvenna og félagsmálaráðuneytinu og það krafðist mikils undirbúnings. Svo kom ég þreytt heim á kvöldin og nennti ekki að hanga á netinu. Það verður líka mikið að gera á næstunni að undirbúa heimsókn stjórnarinnar að heiman.

Það er byrjað að hitna, komið vor og loftræstingin komin í gang á skrifstofunni. Ég sef samt ennþá undir sæng en bráðum lýkur þeim lúxus og maður þarf að fara að sofa við loftkælingu eða veltandi sér á nóttunni vegna hita.

Í síðustu viku bættist heill hópur í Íslendinganýlenduna. Nína Helgadóttir verður hér næstu tvö ár á vegum Ruða krossins og maðurinn hennar og tvö börn komu með henni. Síðan er komin ung stúlka sem heitir Stefanía og ætlar að vinna sjálfboðavinnu og kynnast landi og þjóð. Við erum að fara að heimsækja munaðarleysingjaheimilið á morgun, það sem við keyptum mjólk og fl. fyrir, fyrir hluta af söfnunarfénu úr Gerum eitthvað gott. Hún er að hugsa um að hjálpa til þar í einhvern tíma. Svo kom önnur stúlka Ólöf að nafni sem er að leita sér að vinnu og ætlar að vera í einhverja mánuði. Ég er reyndar ekki búin að hitta hana. Ég er frekar ófélagslynd þessa dagana, hangi heima og læri þegar ég er ekki í vinnunni.

Jæja ég vona að myndin komi upp, netið er hægvirkt þessa dagana og skype virkar ekki og internetsíminn virkaði heldur ekki í dag. Mér datt í hug að sýna ykkur útsýnið úr stofuglugganum mínum eða reyndar af svölunum en það er risagluggi á stofunni líka. Útsýnið er aðalkosturinn við íbúðina mína og ég ætla aldrei aftur að búa í kjallara! Þetta er auðvitað mamma sem er þarna í sólbaði þegar hún kom í sumar. Bið að heilsa í bili.

Heimsókn til Maganja

2006-09-24T11:40:00.000+02:00

Hér koma nokkrar myndir af nöfnu minni sem ég tók þegar ég fór í heimsókn í byrjun september. Hún fæddist tveimur dögum áður en ég fór frá Maganja í fyrra og mamma hennar skírði hana í höfuðið á mér. Marta litla hefur vaxið og dafnað en ég hef ekki farið í heimsókn síðan í janúar. Þá brosti hún og hjalaði framan í mig en nú brá svo við að hún fór að hágráta þegar hún sá mig. Það eru svosem ekki óalgeng viðbrögð hjá ungabörnum þegar þau sjá þetta hvíta skrímsli í fyrsta sinn. Hún náði aðeins að venjast mér þessa þrjá daga sem ég var hjá þeim en tók mig aldrei fullkomlega í sátt. Fyrstu tvo dagana fór hún að gráta í hvert skipti sem ég nálgaðist. Heimilisfólkinu fannst þetta fyndið og þau snéru henni alltaf þannig að hún sæi mig. Þá snéri hún sér undan eða setti hendurnar fyrir augun :-) Síðasta daginn var hún farin að svara mér þegar ég talaði við hana. Ef maður segir nafnið hennar á ákveðinn hátt þá hjalar hún á móti. Ég vildi nú meina að gráturinn hefði að hluta til stafað af veikindum, hún var óhress en ég veit ekki alveg hvað var að. Hún hefur verið að taka tennur og mamma hennar sagði að hún væri búin að vera með niðurgang samfylgjandi því. Á hinn bóginn sagði hún að hún væri með malaríu og var að gefa henni töflur við því. Ég veit ekki hvort það hefur verið tekið malaríupróf eða hvort læknarnir hafa bara gefið henni lyfin. Hún var allavegana lasin greyið og hóstaði mikið á nóttunni.
Á fyrstu myndinni er hún í kjól sem vinkona mömmu hennar gaf henni. Á þeirri næstu er hún með mömmu sinni og systur og mér fannst endilega að ég þyrfti að setja þessa mynd þar sem hún er með uppáhaldsleikfangið sitt ,,brjóstið á mömmu." Jamia kvartaði mikið yfir að hún vildi sjúga öllum stundum og í hvert skipti sem æmti í henni var brjóstinu umsvifalaust stungið upp í hana. Semsagt afríkanska útgáfan af snuði!!! Síðan er þarna mynd af henni þar sem mamma hennar var að gefa henni að borða og önnur af henni að borða hjá Viktori frænda. Þeim kemur vel saman og Viktor var ósköp góður við hana og talaði við hana. Það tíðkast annars ekki að tala mikið við ungabörn.
Eins og sjá má á myndinni er hún dugleg að borða og ég sagði þeim að það væri greinilegt að hún hefði fengið skapið frá mömmunni en matarlystina frá mér! Hún veit greinilega hvað hún vill sú stutta og það fauk í hana þegar hún fékk ekki það sem hún vildi. Þau hefur hún auðvitað frá móðurinni en ekki frá mér. Ég vona að hún vilji þekkjast mig næst þegar ég kem en verði ekki eins og frænka hennar í næsta kofa. Sú var um eins og hálfs árs þegar ég kom til Maganja og var alltaf hálf smeyk við mig og vildi ekkert við mig tala.
Marta junior átti semsagt afmæli 14. september og það var haldin smá veisla en ég var því miður farin heim aftur.

Frh: Bílaævintýri í Xai-Xai

2006-09-24T00:28:00.000+02:00

Jæja held ég nú áfram þar sem frá var horfið að segja frá ævintýrum okkar í ferðinni til Xai-Xai í júlí! Það byrjaði semsagt með því að við mamma og Þóra vorum vaktar upp um miðja nótt þar sem bíllinn okkar hafði fallið ofan í holu. Við vorum heldur betur fegnar að komast í háttinn um tvöleytið um nóttina eftir að ná bílnum upp óskemmdum. Við Þóra þurftum svo að vakna rétt fyrir sjö til að borða morgunmat þar sem við ætluðum að taka þátt í vinnustofunni með kvennamálaráðuneytinu og þurftum að borða morgunmat á hótelinu og koma okkur til Xai-Xai. Morgunmaturinn átti að vera til klukkan sjö en eins og oft er í Mósambík varð bið á honum. Við ákváðum samt að vera rólegar og borða þar sem það hafði komið í ljós daginn áður að þátttakendurnir á vinnustofunni voru frekar feimnir við þessar hvítu konur og samstarfsfólk mitt hafði bent mér á að það væri betra að ég væri ekki alltaf inni með þeim. Klukkan var því orðin átta þegar við lögðum af stað frá hótelinu sem leið lá eftir strandveginum frá hótelinu og til Xai-Xai bæjar. Xai-Xai er höfuðstaðurinn í Gaza sýslu og er um 200 kílómetra frá Mapútó.
Á leiðinni til Xai-Xai bar ýmislegt fyrir augu, konur með ýmsar byrðar á höfðinu, krakka og kókostré. Við vorum í sólskinsskapi, ánægðar með að bíllinn skyldi ekki skemmast af hnjaski næturinnar. Strandvegurinn liggur upp á þjóðveg númer eitt og þegar við komum að honum stoppaði ég við stöðvunarskyldu sem var svolítið frá veginum. Ég sá bíl koma en tók af stað en sá svo að hann var á mikilli ferð svo ég stoppaði aftur um það bil sem ég kom að veginum. Nokkrar sekúndur liðu og búmmmmm!!!! keyrt hafði verið aftan á bílinn. Við Þóra litum hvor á aðra og bara trúðum ekki að þetta væri að gerast, það voru 6 tímar liðnir síðan við náðum bílnum upp úr holunni og það gat bara ekki verið að við værum lentar í ákeyrslu. Bíllinn sem keyrði aftan á okkur var sjappa sem er almenningsfarartæki Mósambík. Þetta var lítill sendibíll sem greinilega hafði komið, séð mig stoppa og haldið að ég væri komin af stað aftur og sjálfur ekki virt stöðvunarskylduna. Ég fór út úr bílnum og farþegar hins bílsins voru þarna í hóp. Maður nokkur kom til mín og sagði að þetta væri þeirra sök, það væri engin spurning og að við skyldum bara gera út um málið á staðnum. Mér leist ekki á það þar sem ég var á fyrirtækisbíl og taldi að best væri að hringja á lögregluna og tala við tryggingarfélagið. Sérstaklega þar sem ég var í ókunnugu landi og vissi ekki alveg hvernig svona hlutir virkuðu. Líka þar sem ég hafði fengið hnykk á hálsinn og hugsaði með mér að ég gæti verið meidd. Þar sem ég var auðvitað ekki með númerið hjá lögreglunni og vissi ekki hvernig ég ætti að snúa mér í þessu hringdi ég í Joào bílstjóra. ,,Joao það var keyrt aftan á mig, viltu koma. Þarf ekki líka að hringja í lögregluna?" Aumingja Joao, nýbúinn að vaka hálfa nóttina við að draga bílinn upp úr holu, ekki veit ég hvað hann hugsaði en hann brást vel við og sagðist myndu koma við á lögreglustöðinni. Hann kom síðan með lögreglunni og þeir mældu allt í bak og fyrir og sögðu okkur og hinum bílstjóranum svo að koma á löggustöðina. Þegar þangað var komið var okkur vísað inn á litla skrifstofu og maður tók af okkur skýrslu og pikkaði frásögnina á ritvél. Þarna sást hvergi tölva. Síðan var okkur sagt að bíða og við fórum framfyrir og stóðum þar þangað til aðsópsmikil kona kom og skipaði þeim að rýma til fyrir okkur svo við gætum sest (sjá mynd). Síðan byrjaði annar maður að skrifa skýrsluna upp og það tók óralangan tíma þar sem allt var handskrifað. Við Þóra hringdum í tryggingarfélagið sem sagði að við þyrftum að láta setja í skýrsluna að ég hefði fengið hnykk á höfuðið og Þóra á bakið. Ég bað lögguna um þetta og hann jánkaði því. Eftir u.þ.b. tvo tíma var maðurinn búinn að skrifa skýrsluna að því er okkur skildist en hann sagði að hún yrði ekki tilbúin fyrr en næsta dag. Við útskýrðum að við værum að fara úr bænum snemma næsta dag og þá sögðu þeir að við skyldum koma við í bakaleiðinni. Mér leist ekki á þetta og ekki Joao heldur og við skildum enganveginn af hverju þeir gátu ekki klárað að skrifa skýrsluna og láta okkur hafa hana. Mér datt helst í hug að bílstjórinn ætti vini innan löggunnar og að þeir ætluðu að láta skýrsluna hverfa og enginn myndi kannast neitt við neitt þegar við kæmum við á leiðinni til baka. Svo ég hringdi í Estrelu sem vinnur í ráðuneytinu og var þarna með okkur. Hún hafði sent mér sms þegar ég lét hana vita að okkur myndi seinka vegna árekstrar og sagt að ef ég þyrfti á hjálp að halda myndi hún tala við ráðuneytisstjóra sýslunnar.Hún sagðist myndu láta hann í málið. Síðan líður ekki á löngu áður en konan sem hafði verið að skipa fyrir um morguninn birtist. Hún var þá yfirmanneskja staðarins og sagði okkur að koma inn á skrifstofuna sína. Hún afsakaði að það hefði verið svo mikið að gera að hún hefði ekkert mátt vera að aðstoða okkur og að hún hefði ekki vitað að við ættum ekki að fá skýrsluna. Hún sagði að við myndum að sjálfsögðu fá skýrsluna samdægurs og að hún skyldi bara ekkert í þessum seinagangi hjá lögreglumönnunum. Ráðuneytisstjórinn hafði semsagt hringt í hennar yfirmann og henni hafði verið skipað að sinna okkur.Það er eins gott að þekkja fólk á réttum stöðum þegar svona kemur uppá. Ég bað hana um að sjá til þess að það kæmi fram í skýrslunni að ég hefði fengið hnykk á hálsinn en hún sagðist ekki geta gert það. Hvers vegna ekki spurði ég. ,,ég er ekki læknir, ég get ekki sjúkdómsgreint þig" ,,nei ég er ekki að biðja um það," útskýrði ég. ,,ég er bara að biðja um að þú segir að ég kvarti yfir eymslum í hálsinum vegna þess að tryggingarfélagið mitt segir að það þurfi að koma fram í skýrslunni" ,,nei það gengur ekki, þú verður að fara í rannsókn á sjúkrahúsinu." Því nennti ég ómögulega en það var ógerlegt að sannfæra hana um annað og hún sagðist skyldu fara með okkur þannig að við þyrftum ekki að bíða lengi. Þannig að við brunuðum upp á sjúkrahús og þar tóku á móti okkar tveir óskaplega indælir læknar. Þeir vildu taka af okkur röngtenmynd en við höfðum engan áhuga á því. Við ímynduðum okkur að tækin væru gömul og svunturnar ónýtar og að við kæmum út þrælgeislavirkar. Eftir svolítið þref leystist málið með að læknirinn skrifaði skýrslu og lýsti því að við kvörtuðum undan eymslum í baki og hálsi. Hann fékk síðan símanúmerið mitt og sagðist ætla að hringja í mig þegar hann kæmi næst til Mapútó! Jæja aftur fórum við upp á löggustöð og þá var okkur sagt að nú væri hægt að ganga frá skýrslunni og hefta læknisvottorðið við og að við gætum komið aftur eftir tvo tíma að sækja þetta. Svo við náðum að fara og kaupa okkur samloku og fara á vinnustofuna og gera það sem við þurftum að gera þar. Þegar við snérum aftur var skýrslan tilbúin en yfirlöggan talaði um að við yrðum svo kölluð fyrir rétt seinna. Það leist mér ekkert á og spurði hvers vegna við þyrftum að koma fyrir rétt. ,,nú til þess að dæma um sektina á árekstrinum, við getum ekkert sagt til um það," sagði hún. ,,já en hinn bílstjórinn á sökina, þetta var aftanákeyrsla og hann er búinn að viðurkenna það," sagði ég. ,,það stendur ekkert um það hér," sagði löggan. ,,já en það er enginn vafi, ég var kyrrstæð og hann keyrði aftan á mig" sagði ég. Viðurkennir þú það, spurði hún hinn bílstjórann. Jaaaá sagði maðurinn. ,,Jæja þá verðurðu að skrifa undir yfirlýsingu um að þú ætlir ekki að fara í mál," sagði konan og rétti honum blað. Ég var ekki alveg að fatta hvers vegna hann átti að skrifa undir þessa yfirlýsingu, þar sem mér fannst að ef einhver ætti að höfða mál væri það ég, þar sem hann olli árekstrinum. Jú þetta átti að vera svona, sagði löggan. Hann skrifaði yfirlýsinguna og síðan átti ég að skrifa undir hana líka. "Ha! Á ég að skrifa undir það að hann ætli ekki að fara í mál við mig? Af hverju á ég að skrifa undir það?" spurði ég. ,,Já þú þarft að skrifa undir það", sagði löggan. Ég er búin að læra það að stundum er þýðingarlaust að þrefa og best að gera bara eins og manni er sagt svo ég skrifaði á blaðið að ég hefði lesið yfirlýsinguna hans og að ég væri hinn bílstjórinn. Siðan sagði löggan að nú yrðum við að fara í tryggingarfélagið þar sem þeir yrðu að dæma um hver borgaði viðgerðina. Þar þurfti að fylla út ítarlegt eyðublað m.a.með nöfnum á föður mínum og móður. Þetta þurfti að handskrifa og hinn bílstjórinn gerði það og þetta tók óratíma.Við vorum ekki komnar þarna út fyrr en um hálf fimm. Þetta var semsagt búið að taka allan daginn og var ekkert sérlega skemmtilegt en lífsreynsla engu að síður. Að sjálfsögðu fengum við svo ekkert út úr tryggingunum og urðum að borga viðgerðina á bílnum okkar sjálf. Sem betur fer var bíllinn lítið skemmdur. Tryggingarfélagið sagði að hinn bíllinn væri skráður á föður bílstjórans sem væri í Suður-Afríku og hefði ekki skilið eftir yfirlýsingu hjá tryggingarfélaginu um að sonurinn mætti reka bílinn á meðan. Þar að auki var sonurinn ekki með rétt ökuskírteini og mátti því í raun ekki keyra bílinn. Hmm ég mæli ekki með að fólk lendi í árekstrum í Mósambík.

2006-08-16T23:02:00.000+02:00

Ég hef ekkert skrifað síðasta mánuðinn því það er búið að vera svo mikið að gera og gerast. Eftir að ég skrifaði síðast fór ég í viku vinnuferð til Gaza og Inhambane sýslna til að vinna með sýsluskrifstofum kvennamálaráðuneytisins. Við vorum að þróa hugmyndir að nýjum þróunarverkefnum með þeim. Það er mjög skemmtileg vinna og ferðin var að öðru leiti söguleg þar sem ég lenti í töluverðum bílavandræðum. Við fórum á tveimur bílum, þar sem tvær konur voru með frá ráðuneytinu og Langa sem vinnur fyrir okkur. Einnig Þóra sem verður starfsnemi hjá ICEIDA í sumar og svo var mamma í heimsókn og ekki gat ég skilið hana eina eftir í Mapútó. Við lögðum af stað klukkan sex á mánudagsmorgni og keyrðum sem leið lá til Xai-Xai sem er í Gaza. Þar sem ekki er mikið úrval af gististöðum í bænum fórum við um 10 kílómetra leið á ströndina og fundum þar gamalt hótel. Þegar ég kom heim um kvöldið spurði ég hvar væri hægt að leggja bílnum þannig að hann væri öruggur. Þarna var dálítil umferð af fólki og við með heilmikið af kennslugögnum fyrir námskeiðið í bílnum. Mér var sagt að það væri vaktað port fyrir aftan og keyrði þangað. Ég keyrði inn um lokað hlið og var bent að leggja uppvið hótelið, baka til. Þarna voru tvö stæði og einhverra hluta vegna ákvað ég að bakka inn og hugsaði með mér að það væri betra að geta keyrt beint út ef þarna yrðu þrengsli. Jæja við vorum dauðþreyttar eftir keyrsluna og sofnaðar um níuleytið en klukkan 11 er byrjað að berja á dyrnar og ég heyri í mjög óðamála starfsfólki fyrir utan. Ég hendi mér í spjarir og fer fram og þar er starfsstúlka sem segir mér að ég verði að koma út strax því bíllinn sé að detta ofan í holu. Fyrst yrði ég samt að vekja gestinn í næsta herbergi sem ætti hinn bílinn. Þar var kona frá Suður-Afríku á ferð með tveimur ungum börnum og vinnumanni og ég varð að túlka fyrir hana þar sem hún talaði ekki portúgölsku. Við skildum nú samt ekkert hvað þau voru að tala um fyrr en við komum út!!!
Bílaplanið hafði semsagt gefið sig og hrunið undan bílunum og bíllinn minn sat á maganum með annað afturhjólið í lausu lofti og hitt á kafi í sandi. Hinn bíllinn var enn dýpra sokkinn! Ég prísaði mig sæla fyrir að hafa bakkað inn og lagt þarna megin og vorkenndi aumingja bílstjóranum í hinum bílnum. Nú voru góð ráð dýr og ég hringdi strax í João bílstjóra ICEIDA og bað hann um að koma og hjálpa mér að ná bílnum upp. Starfsfólk hótelsins hringdi i eigandann og hann kom að vörmu spori ásamt starfsmönnum og byrjað var að spá í hlutina. Til að gera mjög langa sögu stutta þá var hægt að ná mínum bíl upp með því að tjakka hann upp að aftan og setja eldiviðarknippi undir afturhjólið, ásamt því að moka undan kviðnum á honum og setja undir hjólin að framan. Síðan vildu viðstaddir reyna að draga hvíta bílinn upp með mínum bíl en það var vitavonlaust mál þar sem hann var alltof þungur og djúpt sokkinn. Þannig að við komumst aftur í háttinn um tvöleytið. Það merkilega var að bíllinn slapp óskemmdur þar sem þetta var bara sandur, ekki steypt plan. Þarna undir voru vatnsrör og það hefur myndast eitthvað holrúm í kring um þau. Ef ég bloggaði á hverjum degi hefði ég nennt að lýsa þessu í meiri smáatriðum því þetta var auðvitað hin merkilegasta lífsreynsla. Það er hinsvegar ekki allt búið enn!!! Ég ætla að vista þessa færslu og halda svo áfram og segja frá ævintýrum okkar daginn eftir.

2006-07-09T23:44:00.000+02:00

Mamma á markaðinum í Pemba. Við keyptum okkur sinn ástarpunginn hvor og brögðuðust þeir ágætlega. Sölufólkið var vingjarnlegt og fannst gaman að láta taka af sér mynd eins og oftast hér í Mósambík þar sem fáir eiga myndavél og finnst nýnæmi í myndatökum.

Sólsetur við Mapútóflóa

2006-07-09T23:40:00.000+02:00

Sólsetur við Mapútóflóa síðastliðinn sunnudag. Orin vinur minn tók myndina en hann kom í heimsókn og fór með okkur til Pemba þó hann gæti ekki stoppað þar nema í 2 og hálfan dag. Ferðin þangað tók 4 tíma með tveimur millilendingum þar sem Mapútó er mjög sunnarlega en Pemba norðarlega í Mósambík.

2006-07-09T23:33:00.000+02:00

Fjórar af þessum stúlkum voru að leika sér á ströndinni og við fórum og tókum af þeim myndir og sýndum þeim svo. Þetta vakti svo mikla lukku að þær vildu ólmar fara með okkur að synda. Þær voru að vísu ekki syntar svo við hoppuðum með þeim við sjávarmálið þar sem grunnt er. Síðan fjölgaði þeim og þarna er mamma í hópnum. Á seinni myndinni er mamma að sóla sig við sundlaugina á hótelinu og það sér yfir ströndina.

Wimbi ströndin í Pemba

2006-07-09T23:14:00.000+02:00

Þá hef ég loksins tíma til að skrifa nokkrar línur en þó ekki þar sem ég er að leggja af stað í vikuferð til Gaza og Inhambane sýslna klukkan sex í fyrramálið. Ég kom heim seint í gærkvöld frá þriggja daga ráðstefnu kvenna- og menntamálaráðuneytisins. Ráðstefnan er haldin árlega til kynna ársplan ráðuneytisins og gefa frjálsum félagasamtökum og öðrum hagsmunaaðilum tækifæri til að segja álit sitt og koma með athugasemdir. Þarna voru líka kynnt nýjar stefnur ríkisstjórnarinnar í málefnum fatlaðra og aldraðra, rannsókn á heimilisofbeldi o.s.frv. Þetta var mjög lærdómsrík ferð og líka gott að kynnast samstarfsaðilum innan ráðuneytisins betur.
Dagana fyrir og eftir ráðstefnuna gafst svo tími til að dýfa tánum aðeins í Indlandshaf þar sem mjög fallegar strendur eru í kring um Pemba borg, eins og sjá má á myndinni og öðrum myndum hér á eftir. Mamma var með mér í ferðinni þar sem hún kom til mín á laugardaginn og naut hún lífsins á ströndinni á meðan ég var á ráðstefnunni. Við gistum á tveimur hótelum þar sem erfitt var að fá gistingu vegna mannfjöldans á ráðstefnunni. Síðustu tvær næturnar vorum við á Nautilus hótelinu sem myndin er tekin frá og gistum í litlum tveggja herbergja kofa ásamt einni samstarfskonu minni. Síðan voru nokkrir metrar í sjóinn. Þar sem júní og júlí eru kaldasti tími ársins voru fáir ferðamenn þarna og stundum nánast hægt að hafa ströndina útaf fyrir sig, nema hvað börn staðarins reyndu að drýgja tekjur heimilisins með sölu ýmissa minjagripa.

2006-06-26T13:00:00.000+02:00

Samstarfsfólk mitt á skrifstofunni gaf mér skemmtilega afmælisgjöf sem sjá má hér á myndunum. Þetta er ,,kapulana" sem er mjög einkennandi fyrir Afríku, þetta er aðalfatnaður kvenna um allt land en auk þess nota konur kapulana til að hengja börnin sín utan á sig, sem dúk, ábreiðu, lak o.fl. Þetta kapulana sem ég fékk í afmælisgjöf var þó af sérstakri gerð þar sem þetta eru tvö stór kapulana saumuð saman í miðjunni með blúndu. Estrela sem er að kenna mér að klæða mig í þetta útskýrði að þetta væri tákn móðurinnar og að slík kapulana væri ómissandi hluti af heimanmundi. Þá færir fjölskylda biðilsins verðandi tengdamóður slíkt kapúlana og er það virðingartákn. Slík kapúlana er einnig ómissandi við dauðsfall og líkið oft vafið inn í klæðið. Mér þótti vænt um að fá þessa gjöf þar sem mér fannst að þar með væri ég á vissan hátt boðin velkomin í mósambískt samfélag. Mér fannst það líka tákn um að ég væri búin að eignast nýja vini þar sem þau höfðu greinilega pælt út hvað væru ,,mínir litir." Á neðri myndinni er ég svo með skýluna sem er einnig ómissandi. Mér var sagt að konur ættu alltaf að hafa slíka skýlu þegar þær væru að elda, sérstaklega ef að tengdamóðirin væri meðal gesta. Þau sögðu mér að ef að tendamóðir fyndi hár í mat sínum gæti það orðið skilnaðarorsök! Þannig að þegar ég fór fram í eldhús að útbúa eftirréttinn sagðist ég ætla að setja upp skýluna þó enga ætti ég tengdamóðurina. Konan sem situr við hliðina á mér á myndinni er Custódia sem vinnur með mér á skrifstofunni. Estrela sem er að hengja kapúlanað utan á mig er yfirmaður kvenna og barnadeildarinnar í kvennamálaráðuneytinu og einn af mínum helstu samstarfsmönnum þar.

Fyrsta bloggið

2006-06-26T12:12:00.000+02:00

Jæja mér var farið að líða eins og fornaldarskrímsli að vera ekki með bloggsíðu. Ég veit ekki hversu dugleg ég verð að skrifa en finnst þetta góð leið til að leyfa fjölskyldu og vinum að fylgjast aðeins með lífinu hér í Mósbík. Ég var samt að velta fyrir mér hvaða tungumál ég ætti að nota þar sem ég á svo marga vini sem ekki skilja íslensku. Kannski ég geri úrdrátt af og til á ensku líka.

Ég sit uppi í sófa með tölvuna í kjöltunni. Það er almennur frídagur í Mósambík þar sem 25. júní er þjóðhátíðardagur landsins og hér eru frídagar færðir yfir á næsta virkan dag ef þeir falla á helgidag. Við Íslendingarnir hér og fjölskyldur fórum í bíltúr í gær til Pequenos Libombos sem er suður af Mapúto. Þarna eru stífla og vatnsból sem sér okkur hér í Maputo fyrir drykkjarvatni. Það er gaman að keyra um svæðið og fallegt útsýni yfir vatnið en efnameira fólk Mósambík ku hafa tryggt sér landið þarna í kring. Við héldum svo áfram að landamærum Svasílands og það var ekki laust við að landslagið minnti mig á heimahagana þegar við keyrðum um bugðótta vegi upp hæðir og hóla. Þó að hér sé auðvitað mun meiri gróður.

Á laugardaginn hélt ég upp á afmælið mitt og bauð vinnufélögunum. Eins og flestir útlendingar hér er ég með vinnukonu og hún hjálpaði mér að undirbúa veisluna. Ég ákvað að elda buff stroganoff og kjúklingarétt sem Hidda vinkona mín gaf mér uppskrift að fyrir löngu. Þetta féll vel í kramið hjá gestunum. Þetta var nýnæmi fyrir Mósambíkanana og tilbreyting fyrir Íslendingana svo allir voru sáttir. Um miðnætti voru allir farnir heim enda var þetta þriðja matarboð hópsins á viku!

Jæja nú er best að hætta þessu og athuga hvort þetta birtist á vefnum þegar ég ýti á takkann.